In the neverending search for the root of my physical obstruction, I finally unveiled a big chunk of sorrow. It was for the loss of my joy, I grieved in the understanding that it is not OK to show my feelings of joy and happiness. How did this come about?

I think I might tend to be quite loud and present when I am enthusiastic. In fact I know I am. This does attract attention and attention attracts comments. Growing up in an environment where victims are seen as the true heroes in life and pain, problems and illness are a legitimate way for having and showing feelings and for receiving love and empathy, my lust for life and the joy of living were perceived as very selfish and antisocial.
Add some other experiences with people where my laughter  and joy were thought to be at the expense of others and I saw no other option than to restrain my life’s energy. I restrained by means of my breath, and in doing so destroyed lungtissue to a degree that strongly impaired my physical energy.

Now that really is sad.

So this morning I cried, and I smiled, and I had this warm fuzzy feeling that everything is OK. And now I am exited.
Realising that others may feel painfully aware of their own feelings when I am abundantly happy, and that it is part of life, not part of any wrong doing on my part. I am now exited and have a sensation of awareness and openness for anything to come. Let me have it!…

Een van mijn interesses c.q. specialisaties is geld, in al haar aspecten. Geld is namelijk heel neutraal, het neemt de gedaante aan die wij haar toebedelen, het is een van de zuiverste spiegels in ons leven, en ook een van de meest gebruikte. Huwelijken zijn gesloten en ontbonden over geld. Oorlogen gevoerd en vredes gesloten.

“If I were a rich man”… alsof het hebben van een goedgevulde bankrekening of portemonnee een ander mens van je zou maken ?!?

“Geld maakt niet gelukkig”… Nee? Uit recent onderzoek is gebleken dat voldoende geld om in je basisbehoeften te voorzien, wel bijdraagt aan het ervaren van geluk, al hetgeen daarboven niet meer.

“Wie voor een dubbeltje geboren wordt, wordt nooit een kwartje”… Hieruit blijkt dat de werking van de Wet van Aantrekkingskracht al heel lang bekend is.

“Pecunia non olet (geld stinkt niet) “… dan zijn er dus ook mensen die vinden dat het wel stinkt.

Ik denk dat ik deze lijst eindeloos voort kan zetten en de lezers ook. Ik wil er maar mee aangeven hoe veelzijdig geld is en hoe bruikbaar het is voor bewustwording.

Voor degenen die het nog niet weten: naast coaching, counseling en training houd ik me ook bezig met de cijfers van zelfstandige ondernemers, enkele administraties, omzetbelastingen en inkomstenbelastingen, maar vooral  jaarrekeningen. Daarnaast heb ik in het verleden de cursus “Financiële administratie voor startende ondernemers” gegeven, ontzettend leuk om te doen.

Het is juist die achtergrond die mij bewust heeft gemaakt van het rijke scala aan gevoeligheden en associaties bij het omgaan met geld, en dat heeft mij er toe gebracht om me meer in de psyche van de mens te gaan verdiepen.

Het is dan ook niet meer dan logisch dat ik als coach, counselor of trainer ook gebruik maak van geld als spiegel van je drijfveren.

Wat mijn website betreft: ik ben voortdurend bezig deze te verbeteren, en ik werk ernaar toe dat het een logische, volgbare, mooie, begrijpelijke, aantrekkelijke…, rijke website wordt.

Het fijne van dit soort overpeinzingen is, dat ik het antwoord allang weet, het ligt als het ware te wachten totdat ik het kom ophalen…

Ik ben een mensenmens en in mijn geval betekent dat dat ik helemaal opleef als ik in gezelschap van anderen ben. Dat kan 1 op 1 zijn, maar ook een hele groep. In gesprek met een ander hoor ik mezelf en ontstaat inzicht. In het samenwerken, samen de wereld verkennen, samen genieten, begint mijn bloed te stromen, komt er energie los, begin ik echt te leven…

Ik ben echter ook vaak gekwetst en uitgelachen, als nieuwkomer en buitenstaander.

Van deze twee ingrediënten heb ik een leven gecreëerd waarin ik me emotioneel afhankelijk opstel. Waarin ik lijdzaam afwacht wanneer een ander alsjeblieft met mij iets wil ondernemen en me vaak afvraag of ik niet als opdringerig wordt gezien.
Veel van mijn tijd verdoe ik dan met zinloze bezigheden of met heel geforceerd bezig zijn om dan toch in mijn eentje van alles te ondernemen zonder de energie die ik krijg wanneer ik samenwerk, het put me uit. Het voelt als het altijd maar duwen van je auto omdat je het gevoel hebt dat je niet het recht hebt om er brandstof in te doen…

Ik voel dat het herstel van mijn longen samengaat met het leven op een wijze die  recht doet aan mijn verlangens. Ik heb recht op mijn behoeften, ik mag ze uiten en ik mag ernaar handelen. Trouw zijn aan mezelf, luisteren naar mezelf, authentiek zijn…

Hoe red ik mezelf van het leven dat ik gecreëerd heb?  Ik heb in de afgelopen dagen al enkele malen spontaan iets ondernomen, omdat ik er zin in had, zonder alle voors en tegens te overpeinzen. Het voelde bevrijdend en ik ben maar 1 keer afgewezen. Ik ga door op deze weg en ik neem me voor om zonodig op tijd te duiken, ik weet namelijk wel dat afwijzingen vrijwel nooit persoonlijk zijn, en de grootste afwijzing komt zoals altijd… van mezelf…

Omarm wat je liefhebt, wat je aanstaat wat je inspireert, waar je meer van zou willen, wat mag groeien en bloeien.

En negeer wat pijn doet, wat beperkt en afbreuk doet, het loont niet om er tegenin te gaan, daarmee geef je er kracht aan, dit geldt ook voor al je pogingen om het te ontkrachten.

Als je werkelijk op zoek bent naar vrede, liefde en verbinding dan geef je alleen voeding aan wat verbroedert, verbindt, vloeit en stroomt.

In het licht van de liefde kan al het andere dan alleen nog oplossen en vervagen …

Ik heb een lichamelijke aandoening (geheel aan mezelf te danken) die me noodzaakte tot een vrij drastische herinventarisatie van mijn capaciteiten en prioriteiten en afhankelijk van mijn gemoedstoestand kan ik dat als ellende of als een zegen ervaren. En als iemand aan me vraagt “Hoe gaat het?” is die aandoening altijd een element dat ik meeweeg en waar ik van in vertwijfeling raak. En terwijl ik dit schrijf denk ik, dat heb ik altijd al gehad:

• Ik mag niet klagen, maar ik zou het wel willen
• Naar omstandigheden goed
• Goed!! Ja, nee, niet alles natuurlijk, dat wil zeggen pffffffffffffff

En ondertussen vroeg ik me af: Wat willen ze nou werkelijk weten? en ik wist daar het antwoord niet op. Dat versterkte dan weer mijn onzekerheid.

In het kader van mijn nieuw verworven status, hoor je mij dus in het vervolg vragen: “Hoe voel je je?” Eens kijken of dat meer helderheid en diepgang in onze communicatie teweegbrengt. Ik ben benieuwd.

En om alvast zelf antwoord op die vraag te geven: op dit moment voel ik me fantastisch.

Dit opent een nieuw perspectief voor een naam voor mijn model. Ik gebruik al jaren de projectnaam BPS, mwah. Onlangs kwam een goede vriendin met Innerlijk Aanraken. Heel mooi, heel (ont)roerend. Denk nu aan Echomodel. Echo staat niet alleen voor het teruggeven, maar ook voor het peilen. Ook voor resonantie en dat is toch de beste maat voor je eigen waarheid/werkelijkheid. Trouwens Echopeiling is ook een mogelijkheid. Ik laat het maar weer eens een poosje bezinken. Uiteindelijk krijgt het beestje wel een naampje.

Deze blog is een zeer beknopte weergave van de duizenden gedachten die door mijn hoofd jagen terwijl ik de nieuwe Echomail aan ‘t produceren ben. En dit vooral naar aanleiding van een stukje over het mannelijk en het vrouwelijk brein. Het kwam in mij op dat al mijn ideeën over grootsheid, deskundigheid, kennis, wijsheid, inzicht… en zo meer… wellicht terug te brengen zijn tot de gezamenlijke noemer:    ik ben een vrouw.

 Wat me zelden eerder is overkomen gebeurde gisteren, ik kreeg keelpijn. Eerst dacht ik nog ….uh?… wat is dat nou, maar ‘s middags begreep ik dat het menens was. Werk laten liggen, dutje doen, zelfonderzoek, hallo, je lijf heeft je iets te vertellen. Jaja, ik hoor het, weet het, zoek straks wel op wat het kan betekenen, eerst even …

En dan na een aantal uren weerstand (ja ik begin het steeds sneller op te geven), ga ik op zelfonderzoek uit. Opgekropte boosheid, vast zitten, me niet uiten, mijn creativiteit onderdrukken, voortdurend gericht zijn op wat er van me verwacht wordt … mezelf niet toestaan om volledig te gaan voor mijn ideeën en verlangens…

En dan na een nacht vol affirmaties, stond ik op om te ontdekken dat de keelpijn nu echt onvervalst bezit van mij genomen had. Tja wat doe je dan… Opstaan, aankleden, zweet van gezicht wassen, koffie drinken (?), mail lezen, aroma’s tegen keelpijn opzoeken, naar een audiofragment van een collega luisteren … ja, ja, ik weet het, meer in mijn kracht staan, als je blijft doen wat je altijd gedaan hebt, gaat er niets veranderen… nog een weblog lezen… vriendin bellen… vragen om wat je nodig hebt: aroma en luisterend oor… alvast aankondigen dat het menens is… (dat heet: jezelf moed inspreken…).

En dan opeens weet ik het, het gebeurt met me, sommigen noemen het inspiratie, mijn creativiteit ziet kans om zich door een spleetje van mijn harnas te persen en zie daar: de geboort van de Familie PAS OP – KIJK UIT !!

Zoals iedere geboorte was ook dit een hele bevalling, waarover de volgende keer meer.

Je mag hun geven van je liefde,
maar niet van je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.

Kalil Gibran in “De Profeet”

Vandaag heb ik besloten om mijn eigen weg te gaan, om het leven te leiden waartoe ik bestemd ben.  Misschien vraag je je af of ik dat niet allang deed, maar de reden dat ik je dit schrijf is dat ik eindelijk de moed heb opgevat om alle waarden en normen die je mij meegaf en die mij zo aan banden legden, in de wind te slaan. Ik kap ermee.

De pijn die het deed om dat besluit te nemen was groot. Ik voelde me ontrouw aan mijn eigen moeder, een vreselijk gevoel. Jij waar ik uit voortkom, die altijd voor me klaarstaat, die alles voor me over heeft, laat ik los. Het voelt onnatuurlijk.

 Een kort uitstapje om te schetsen wat me zo belemmert. De les dat iedereen gelijk is, dat je geen onderscheid tussen mensen mag maken, leert me dat ik middelmatig moet zijn, niet onder de maat en niet boven de maat. Dat smoort mijn levenslust.

De les dat je nooit waarde aan jezelf mag hechten, maar juist veel waarde aan de ander moet hechten: ??? Ik kronkel me in allerlei onmogelijke bochten, die spagaat sla ik nu met liefde over.

Je mag wel geven maar niets terugvragen. Geld stinkt. Commercie is asociaal. En nog een paar van die heerlijk belemmerende do’s and don’ts. Een gegarandeerd recept voor inertie.

Dit is natuurlijk mijn interpretatie van de lessen die ik denk gehoord te hebben. Je hebt ze vast niet zo bedoeld. Hieruit blijkt maar eens te meer hoe bepalend invloeden zijn op ons leven.

 Bovenstaande alleen ter verduidelijking. Ik heb dus, op de drempel van mijn spiritueel herstel op 11 februari 2010, besloten om deze beperkende geloftes, deze vermeende trouw aan jouw gedachtegoed los te laten en een uitbundig en overvloedig leven te gaan leiden, waarbij ik volledig mezelf kan zijn en ik trouw kan zijn aan mijn eigen waarden van onvoorwaardelijke liefde. Het woord zegt het al, maar voor de duidelijkheid: liefde voor mezelf, mijn naasten, vrienden en bekenden, alle andere mensen, het leven en al wat ik nog niet genoemd heb.

Tot slot:
Dit besloten hebbende zie ik nu dat wat ik als hindernissen heb ervaren meer te doen had met jouw vraagstukken dan met mijn eigenwaarde en ik kan daar nu makkelijker doorheen kijken en zien wat je in de kern bent: onvoorwaardelijke liefde.