Amsterdam, 3 hoog, m’n zusjes spelen…mama loopt te redderen?…in een keer wordt het duidelijk voor me. Ik ga naar m’n kamer, pak papier en tekenspullen, probeer het te tekenen, maar veel beter nog, ik zou het willen maken, van luciferhoutjes…HET MODEL VAN HET LEVEN….
Alles bruist in me, feeling alive, wat is het toch zalig om te mogen leven, om dit allemaal mee te maken. En kijk eens naar alle mogelijkheden, alles wat je doet, zegt voelt, ziet, werkelijk alles is te zien als een kruispunt waar je een keuze maakt. En de kruispunten zijn weer met elkaar verbonden zodat je soms op een heel andere manier toch op hetzelfde punt uitkomt, of vanuit hetzelfde vertrekpunt met iemand anders heel ergens anders beland. Ook lucifers zijn te beperkt om daar een goede voorstelling van te maken, maar dit moet ik op de een of andere manier uiten, wereldkundig maken, dus vol enthousiasme loop ik naar mama en de stroom woorden is niet meer te stuiten, bijna….
Mama kijkt me liefdevol aan en zegt: “Dat is leuk voor later schat, misschien kun je er dan iets mee.”… … … … …
Misschien weet ze het niet meer, waarschijnlijk wou ze alleen iets aardigs zeggen. Dit pakje boter had echter zo’n deuk opgelopen, dat ik de impact daarvan pas 40 jaar later, op 11 september 2001 kon waarnemen. Wakker geschud door alle commotie, zag ik leeftijdgenoten vanuit allerlei functies en posities commentaar leveren op de gebeurtenissen en opeens besefte ik: “Het is al later!!!” ……………
[...] } Toen ik een jaar of 8 was wou ik een model van de wereld maken. Zie ook My Life on Hold . Om tastbaar te maken dat alles verbonden is met alles en dat het niet mogelijk is om geen [...]